چقدر قشنگه لحظه های عازم شدن, تو شوق دیدار لبخند از رو لبانم جمع نمیشه .

لحظه دیدار و سلامی دوباره و آغوش خانواده چقدر شیرین شیرین و شیرین .

اما هنوز چیزی نگذشته ترس از خداحافظی سایه میاندازه روی تمام ساعات با هم بودنمان و گاهی لبخند لبانم را به تلخی و اضطراب میکشاند .

ماه رمضان ایران صفایی داره .امیدوارم همگیمان زیر سایه بزرگترهایمان سفره های افطارمان را آذین ببندیم . برای همه محتاجان دعا ,دعا کنیم و قدر باهم بودنمان را بدانیم و سر بهانه های تهی از هم نرنجیم .

دلم هوای زیارت کرده نمیدانم وقتی چشمانم به گنبد طلای امام رضا بیافته چه حالی پیدا کنم .

التماس دعا